Jako, że żyję niczym Neandertalczyk i w swym wspaniałym lokum niestety nie posiadam telewizora, nie mogę poruszać kwestii reklam telewizyjnych. Te w Internecie niby drażnią mnie na co dzień, ale podchodzę do nich, niczym do jakiejś małej przeszkody i staram się, jak najszybciej ją zlikwidować. Gorzej jest jednak z plakatami i bilbordami. O ile w przypadku tych pierwszych mogę narazić się na skandal, zrywając jakieś bohomazy, o tyle w przypadku bilbordów jestem bezsilny. Mimo nieodpartej chęci „policzenia się” z nimi.
Pewnego razu wspominałem o genialnych bilbordach z wizerunkiem Johna Fire-cata, czy też z polska - Janusza Palikota. Widząc owego celebry tę (bo do takiego osobnika bliżej mu niż do polityka) po prostu trafia mnie szlag. Na szczęście były poseł z ramienia PO na razie nie ma wystarczającego poparcia, aby trafić wraz ze swoją nową partią do sejmu. Jednak czy takie reklamy na bilbordach mogą go ku temu przybliżyć? We mnie wywołuje tylko frustracje. Co jakiś czasy, oglądając wielkie gęby wielkich polityków na wielkich tablicach reklamowych, zastanawiam się po co to wszystko. Co wspólnego ma bowiem anielski plakat z Palikotem, gdzie śnieżna biel jego koszuli oraz skrzydła z patetycznymi hasłami gryzą się z jego prawdziwym obliczem? Wymachiwanie wibratorami, liczne happeningi, to właśnie prawdziwa twarz Jacha. Co więc chciał osiągnąć poprzez budowanie takiego wizerunku na plakatach? Oby cała historia nie skończyła się tak, jak w przypadku Kaczyńskiego, który deklarował swoją metamorfozę, zaś po wyborach stwierdził po prostu, że zażywał bardzo silne leki, a z kampanii wyborczej nic nie pamięta. Patrząc na bilbord reklamujący Ruch Poparcia Palikota zastanawiam się, czy nie zostać satanistą, aby na czarnych mszach pić i palić kocią krew.
